Błogosławiony ks. Władysław Findysz (1907–1964) to postać niezwykła w historii polskiego Kościoła – pierwszy męczennik systemu komunistycznego w Polsce wyświęcony na ołtarze, który oddał życie nie w cieniu walki zbrojnej, lecz w zwyczajnej, codziennej posłudze duszpasterskiej.

Jako proboszcz parafii w Nowym Żmigrodzie gorliwie troszczył się o duchowe i materialne dobro swoich parafian. W czasach natężonego reżimu komunistycznego nie szukał konfrontacji politycznej, lecz po prostu z sercem wypełniał ewangeliczny nakaz troski o dusze.

Męczeństwo za „Soborowe Dzieło Dobroci”

Jego aresztowanie i męczeństwo wiążą się bezpośrednio ze specjalnym listem, który wystosował do parafian w ramach przygotowań do Soboru Watykańskiego II. Apelował w nim o przebaczenie, pojednanie w rodzinach i powrót do życia sakramentalnego.

Główne wątki jego posługi i świadectwa:

• Gorliwość pastoralna: Dla ks. Findysza duszpasterstwo nie było instytucją, lecz relacją. Jego apeli o odnowę moralną reżim dopatrzył się jako „zmuszania do praktyk religijnych”.
• Ofiara z zdrowia i życia: Skazany w grudniu 1963 roku na 2,5 roku więzienia, trafił do rzeszowskiego, a następnie warszawskiego więzienia na Mokotowie. Mimo ciężkiej choroby nowotworowej odmówiono mu odpowiedniej opieki medycznej, co doprowadziło do jego rychłej śmierci niedługo po zwolnieniu z więzienia (śmarł 21 sierpnia 1964 r.).
• Wzorzec przebaczenia: Św. Jan Paweł II zatwierdził dekret o jego męczeństwie za in odium fidei (z nienawiści do wiary), a beatyfikacja odbyła się w Warszawie w 2005 roku.

Dla Domowego Kościoła postać bł. ks. Władysława Findysza stanowi przejmujący wzór kapłana, który budował wspólnotę parafialną poprzez fundament odnowy małżeństw i rodzin, pokazując, że wierność Chrystusowi w codziennych obowiązkach ma wymiar cichego, ale autentycznego świadectwa.